Judaskus

judas33 jaar geleden, op 17 november om precies te zijn, kwam een eind aan het communisme in Tjecho Slowakije. Na een moedige strijd schudde het Tjecho-Slowaakse volk, aangevoerd door Vaclav Havel, het communistische juk af. Op 17 november waren we, mijn vrouw en ik, in Praag om stil te staan bij dat gedenkwaardige moment in de geschiedenis.

De groep die de herdenking organiseerde greep meteen de gelegenheid aan om een mars te organiseren tegen de corruptie die momenteel zo typerend is voor de Tjechische overheid en de politici. Je zou verwachten dat men wat had geleerd van de tijd van de communistische overheersing, maar niets is minder waar. Vele duizenden liepen door de straten van Praag naar het Wenceslasplein waar sprekers hun wijsheden over het volk uitstrooiden. En de demonstranten, zij luisterden.

Staande tussen de duizenden Tjechen dreven mijn gedachten af naar Delft, mijn stad, net als Praag een stad met een roemrijk verleden. Delft, waar leugens en huichelarij hoogtij vieren. Helaas is het Nederlandse volk in het algemeen en de Delftse bevolking in het bijzonder, door de welvaart en het gewauwel en gemarchandeer van onbetrouwbare politici in een zo diepe slaap gesust dat het de straten niet meer op gaat om te protesteren tegen de misstanden in de mooie stad.

Staande tussen de protesterende Tjechen dreven mijn gedachten af naar Bas Verkerk en zijn politieke vriendje Jan Franssen. Natuurlijk stond van te voren de uitkomst van het Berenschot rapport vast. Immers, de opdrachtgever, in dit geval Franssen, geeft met de opdracht meteen richting aan de uitkomsten van het rapport. Wie betaalt, bepaalt heet dat. Franssen heeft ongetwijfeld aangegeven dat Verkerk niet te hard zou moeten worden aangepakt en dat hebben de dikbetaalde rapporteurs van Berenschot dan ook gedaan. Ze trokken voor alle zekerheid drie paar fluwelen handschoenen over elkaar aan.

Franssen wist te vertellen dat niet getwijfeld hoeft te worden aan de integriteit van Verkerk, maar nergens in zijn relaas zegt hij dat Verkerk integer is. Jan heeft Bas keurig in het zadel gehouden en diezelfde Bas wil nu acht jaar frustratie en vernedering, mij aangedaan door hem, zijn wethouders en het grootste deel van de raad van de gemeente Delft, met een handdruk wegpoetsen. Zo eenvoudig gaat dat niet.

O ja, op termijn ben ik best bereid tot een gesprek, maar eerst zullen we af moeten rekenen. Zullen de kosten die ik in materieel en immaterieel opzicht heb moeten maken, en dat zijn er heel wat, moeten worden vergoed. Dan pas praten we verder. Ik neem, na alles wat mij en mijn gezin is aangedaan, geen genoegen met een Judaskus.