HET KABBELGAT DULT GEEN GONDELS… WE KABBELEN RUSTIG DOOR

Wat is het toch allemaal een dubbel gevoel. Eerst werden we bestempeld als het uitschot van de raad en nu mogen we met het grote spel meespelen. Althans, dat laten zij ons, in de raad, geloven.

Er is nog weinig goeds besloten wat mij betreft. Het kan nog alle kanten uit gaan.

Mediation…en wanneer dit niet lukt, Arbitrage….

Het vertrouwen in deze raad is bij mij  nog steeds rond het nulpunt. Ook niet zo verwonderlijk wanneer je zoals wij/ ik, met al die ellende geconfronteerd bent…jarenlang. Je staat ermee op en gaat ermee naar bed. Als een donkere donderwolk hangt de gondel in de lucht in plaats van ligt deze in de gracht….

Zoals ik ook al in de extra raadsvergadering gezegd heb, is vertrouwen niet zo een twee drie, terug in de raadsleden die ons als mens en partij niet serieus nemen. Het schamper lachen wanneer je aan het woord bent of niet geinteresseerd met iets anders bezig gaan. Het meteen reageren/afrekenen wanneer je iets niet helemaal goed zegt, geven mij nog steeds het middelbare schoolgevoel. Het is niet te geloven op zo’n moment dat je te maken hebt met volwassenen. Ik hoop dat de leden van de raad daar eens over nadenken…. Dat moet toch kunnen lukken met hun “niveau” van opleiding!

Wij hebben als partij tenslotte drie zetels in deze raad en wij willen onze achterban niet teleurstellen.

Maandag komt Poetin op bezoek in ons land. De grote leider van het enorme Rusland. Toen ik gisteren een filmpje zag, zag ik ook dat er geen mensen langs de weg stonden om hem toe te juichen. De verslaggever meldde dat dit kwam omdat hij geen achterban had, wel veel stemmers!

Wij hebben wel een achterban en stemmers en wat voor een! Zij, onze achterban, snappen zelf ook heel goed dat je met drie zetels weinig voor elkaar krijgt, maar zij weten ook dat wij er alles aan doen om misstanden aan de kaak te stellen en zaken voor elkaar te krijgen. Daar waar zij weinig of geen respons krijgen bij instanties en zich dan in hun wanhoop tot ons wenden, weten zij dat wij voor hen gaan… en daar hebben wij het druk genoeg mee. Wanneer ik in de stad loop, dan kom ik in geen vijf minuten zonder mensen te groeten, de stad door. Mensen spreken mij aan, vertellen iets moeilijks of juist iets leuks. Het eindigt altijd met: weet je al wat van die Gondelaffaire? Of, hoe gaat het nou met Mart?

Nou ik kan hen nu in ieder geval zeggen dat we het aan het rapport van Berenschot te danken hebben dat er vaart in de zaak is gekomen. Maar is dat wel zo? Is het niet weer een spelletje…zo gaan mijn gedachten.

Als er vrijdag een mail van de VARA komt, met de vraag hoe het nu met de gondel staat en dat zij er heel graag weer een item aan willen wijden, dan wil ik eigenlijk meteen bellen, bellen met Martin en met de VARA.

Dat eerste doe ik en hij beaamt dat er weer een item aankomt bij Kanniewaarzijn….Maandag opnames.

Het “gondelen” zit op een gegeven moment in je bloed. De Gondel is een verslaving geworden en het afkicken zal ons zwaar vallen, hoewel ik niet kan wachten dat het “voorbij” is.

Op een dag wakker worden en denken…ik ga de stad in…. verder niets.

Niet meer, wat zal er vandaag weer aan de hand zijn?…..

Martin Stoelinga is 3 mei jarig en ik 2 mei… en ik herken veel in hem.

Een beetje rust na Martin’s 70ste verjaardag dat zou mooi zijn, maar vooral RESPECT, want dat verdient hij gewoon die Snor!!!

Jolanda Gaal