ONAFHANKELIJK DELFT, dè lokale politieke partij van Delft: de menselijke maat onder zware druk

Met AI

DE MENSELIJKE MAAT

Waar is de menselijke maat gebleven?
In Nederland zeggen we dat we zorgen voor elkaar. Dat we niemand laten vallen. Dat het belang van het kind vooropstaat. Maar wie goed kijkt, ziet een andere werkelijkheid: een land waarin systemen belangrijker zijn geworden dan mensen, en regels zwaarder wegen dan levens.

Hoe kan het dat een moeder/vader/gezin, hun kinderen verliest, niet omdat zij hen mishandelen, niet omdat zij gevaar vormen, maar omdat er geen huis is?
Hoe kan het dat armoede, scheiding en dakloosheid worden gezien als falen van een ouder, in plaats van als een noodkreet om hulp?

De menselijke maat is verdwenen op het moment dat iemand geen dossiernummer meer had mogen zijn, maar een gezicht, een verhaal, een gezin.
Een systeem zonder gezicht.

Onze samenleving is georganiseerd in loketten. Wonen, zorg, inkomen, jeugdzorg, ieder met eigen regels, eigen formulieren, eigen wachttijden. Maar een mens leeft niet in loketten. Een gezin is geen optelsom van problemen, maar een geheel.
Toch behandelt het systeem mensen alsof ze losse onderdelen zijn.

Geen woning? Dan is dat een woonprobleem.
Stress en wanhoop? Dan een zorgprobleem.
Kinderen die lijden onder onzekerheid? Dan een jeugdzorgprobleem.
En zo verdwijnt de essentie: een ouder die haar kinderen nodig heeft, en kinderen die hun ouders nodig hebben.

De omkering van verantwoordelijkheid
Wat hier gebeurt, is een gevaarlijke omkering. In plaats van het systeem dat zich aanpast aan de mens, moet de mens zich aanpassen aan het systeem. Wie dat niet kan, door verdriet, uitputting, trauma of pure pech, raakt alles kwijt.
Een huisloos gezin wordt geen prioriteit voor huisvesting, maar een risicoanalyse.

Een ouder zonder dak boven het hoofd wordt geen mens in nood, maar een casus.
Hun kinderen worden “veiliggesteld”, maar raken hun wortels kwijt.

De vraag wordt niet meer: wat heeft dit gezin nodig om samen te blijven?
Maar: welk protocol dekt ons in?
Menselijke maat is geen zachte waarde
Menselijke maat wordt vaak afgedaan als iets vaags of emotioneels. Maar het is juist het fundament van rechtvaardig beleid. Het betekent:
luisteren vóór beslissen
ondersteunen vóór ingrijpen
nabijheid vóór controle
vertrouwen vóór wantrouwen

Een overheid met menselijke maat haalt geen kinderen weg omdat er geen huis is, zij zorgt voor een huis, een thuis!!!
Zij breekt geen gezinnen af omdat het ingewikkeld is, zij maakt het mogelijk.

De stille schade!
Het meest schrijnende is niet alleen het verlies van die kinderen. Het is de stilte eromheen. De normalisering van dit soort drama’s. Alsof het erbij hoort. Alsof het onvermijdelijk is.
Maar niets hieraan is onvermijdelijk.

Dit is het gevolg van keuzes. Van prioriteiten. Van het wegorganiseren van medemenselijkheid.
En ja, we mogen gastvrij zijn. We mogen zorgen voor mensen die vluchten.
Maar echte solidariteit begint dichtbij.
Een land dat zijn eigen kinderen van hun ouders scheidt omdat er geen woning is, moet zichzelf diep in de ogen kijken.

Tot slot
De vraag is niet: wie heeft meer recht op hulp?
De vraag is: waarom laten we het zover komen dat mensen überhaupt moeten vechten om mens te mogen blijven?
Zolang de menselijke maat ontbreekt, blijft dit gebeuren.

In caravans. In tijdelijke opvang. In dossiers.
En in levens die nooit meer worden hersteld.
Laten wij dit aanpakken en de overheid tit verantwoording roepen, ook de lokale overheid!
Asielzoekers in een hotel, Nederlanders in de vrieskou, in een caravan zonder maaltijd. Zo krom!

SAMEN STERK!

Onafhankelijk Delft
Fractievoorzitter
Jolanda Gaal